"เมื่อไหร่จะปิดเทอมน้อ" << ความหวังเดียวที่คอยยืดให้ตัวเองยังอยากมีชีวิตอยู่

"เย้ จะปิดเทอมแล้ว" << เคยคิดและหมกมุ่นกับคำนี้มานานแสนนาน

ตอนนี้

กำลังจะตายเพราะความเบื่อ ความว่าง ความเซ็ง ต่างๆนาๆ

เบื่อ

เบื่อมานานแล้ว

ตั้งแต่ก่อนปิดเทอม

ได้แต่หวังว่าพอปิดแล้วมันจะหายเบื่อ

แต่ไม่เลย

มันกลับเบื่อหนักขึ้น

เบื่อตั้งแต่หยุดสอบแล้วล่ะ

พอสอบเสร็จมันก็ว่าง

ไม่มีอะไรทำ ได้แต่กลิ้งไปกลิ้งมา นอน ลุกขึ้นมาหาอะไรกิน แล้วนอนต่อ

คอมไร้ประโยชน์ ไม่รู้สึกอยากทำอะไรเลย อย่างดีก็นั่งเล่นฟรีเซลล์(เซลล์?)สลับกับสไปเดอร์โซลิแทร์

นั่งหน้าคอมนานๆ(ซักสองชม.)แล้วเอียน

ยังดี มีเตาอบ ได้มาเป็นของขวัญวันเกิด

ทำขนมซะวันเว้นวัน ไม่ก็สองวันติดกันเลย ตอนนี้เอียนเบเกอรี่มาก ทำออกมาก็ชิมชิ้นนึงแล้วโยนให้น้องๆที่รับที่เหลือมาอย่างเต็มใจ

ว่างง

พอมันว่าง สมองมันก็เริ่มจะทำงานตามใจตัวเอง

คิด คิดไปเรื่อย คิดมาก คิดมากจนปวดหัว คลื่นไส้ จนคิดหนักเข้าไปอีก

บ่นพอละ มาหาทำอะไรจรรโลงใจกันดีกว่า(?)

อาทิ บ่น(- -?)แบบจรรโลงใจไปเรื่อยๆ จะได้หาอะไรให้หัวทำซะมั่ง

higurashi no naku koro ni; when the higurashi cries; ยามเมื่อจักจั่นร้องระงม(หรือร่ำไห้?)

เข้าหน้าร้อน จักจั่นก็เริ่มโผล่หัวออกมาจากไหนก็ไม่รู้ เป็นฝูง ฝูงใหญ่ๆ ได้ยินเสียงดังไปสามบ้านแปดบ้าน

นั่งๆอยู่ก็จะมีเสียง วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้ๆๆๆๆ วี้วี้ๆๆๆ วี้ๆๆ วี้~~ ดังมาให้ใจสั่นเล่นๆ

ไม่ว่าจะเที่ยงวัน เที่ยงคืน เช้า สาย บ่าย เย็น twilight คุณก็จะแว่วเสียงเรไรได้ทุกๆ 5-10 นาที

ชนิดที่ว่า หากคุณเดินออกจากห้องไปสูดอากาศภายนอก คุณจะเริ่มสงสัยว่าที่นี่ที่ไหน จะเกิดอาเพศอะไรรึเปล่า

มันดังมากอ่ะ แล้วมันมักจะทักถูกเวลาพอดี

ยกตัวอย่างเหตุการณ์

"เด็กหญิง"A ถือถาดเตาอบ ตะกร้อมือ แป้งต่างๆนาๆเดินออกจากห้อง ปิดประตูแล้วเตรียมจะก้าวเดินไปยังหลังบ้าน..

วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้ๆๆๆๆๆ วี้วี้วี้วี้ๆๆๆๆ วี้วี้วี้ๆๆ วี้วี้ๆ วี้~~~ ลั่นระงมดังอยู่ในแก้วหูทั้งสองข้างพร้อมกับลมพัด ฟิ้วววว~

ทำให้สงสัยว่า บ้านตูอยู่กรุงเทพจริงเหรอ ?

แล้วหลังจากที่ออกจากบ้านด้วยความเบื่อ มุ่งหน้าไปเซ็นทรัลลาดพร้าวเมื่อวาน ทำให้รู้ว่า

สถานที่ที่มันแว่วเสียงเรไรได้อย่างนี้มีแค่บ้านเทอกับอีกบวกลบไปห้าหลังเท่านั้นแหละ

อย่างมากมันก็เบาๆ ให้ได้ยิน ไม่ได้ดังเหมือนใส่หูฟังดูแว่วเสียงเรไรอย่างนี้

ทุกครั้งที่มันดังขึ้นมาก็ต้องเงยหน้ามองรอบๆทุกทีสิน่า

วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้ๆๆๆๆๆๆๆๆ วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้ๆๆๆๆๆ วี้วี้วี้วี้วี้ๆๆๆ วี้วี้ๆๆ วี้ วี้   วี้       วี้ ~~                วี้ ~~~~

เซ็นทรัลลาดพร้าว

ด้วยความเบื่อ + อยากได้ผงโกโก้ กับอะไรต่อมิอะไรทำให้ตัดสินใจออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังเซ็นทรัล

ข้อเสียอีกอย่างนึงของปิดเทอม คือ คุณจะไม่มีทางรู้ว่าเพื่อนๆทั้งหลายแหล่ป่านนี้อยู่แห่งหนใด

หลังจากที่ส่องกระจกสำรวจความเรียบร้อยตัวเองว่าพอจะออกจากบ้านได้รึยังก็พบว่า

ผมยาวขึ้นมากเลยนะ

ครั้งสุดท้ายที่สนใจลุคตัวเองมันนานมาแล้ว พอมาดูอีกที ทรงผมที่เคยชอบมันเปลี่ยนไป

ผมยาวมากจนตกใจเลยล่ะ

พอออกจากบ้าน ข้ามสะพานลอย ขึ้นรถเมล์ไปลงตรงข้ามเซ็นทรัลแล้วข้ามสะพานลอยมาเซ็นทรัล

ระหว่างเดินก็คิดในใจ

"ใจเย็นๆ มองซ้ายมองขวาดีๆล่ะ ถ้าเจอใครที่รู้จักก็หันหลัง เค้าไม่สังเกตุเห็นเราหรอก"

เดินลงใต้ดินไปด้วยใจตุ้มๆต่อมๆพร้อมกับปลอบตัวเองว่าคนอื่นๆเค้าไม่มาที่นี่หรอก มันไม่เห็นมีอะไรให้มาเลย

แต่ตลอดเวลาก็คอยมองแสกนผู้คนตลอดเวลา หัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีด ระแวงทุกคนที่อยู่รอบๆ

ประสบการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นมาเยอะที่นี่

ที่ฝังหัวมากที่สุดก็ตอนที่เดินกับอยู่เดือนแล้วอินทัชเดินสวนมา ตอนนั้นสะดุ้งสุดตัวจนกระโดดโหยง

หลังจากทัวร์ใต้ดินจนพอใจก็เดินเข้าซุปเปอร์ สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในเซ็นทรัล

ได้อะไรมาเยอะแยะเลย หลังจากที่จ่ายเงินก็มารู้ตัวเอาว่าทั้งหมดนั่นedible ยกเว้นลิปมันธรรมด๊าธรรมดาอันนึง

สนนราคา.. ไม่บอกดีกว่า แต่แพงโคตร =[]="!!

หนักมากเลยล่ะ - -*

ขากลับจะเข้าซอย เจอคุณป้าสองคนนั่งกับเด็กผู้หญิงอีกคนตรงหน้าปากซอย

"หนูๆ พวกป้าตกรถ ไม่มีเงิน ขอเงินไป(ไม่ได้ตั้งใจฟัง)คนละ 12 บาทได้มั้ย"

/me คูณในใจ 12*3 = 36 อืม..

ควักกระเป๋าตัง แล้วพบว่าเหลือเศษอยู่30 ค่ามอไซค์เข้าบ้าน 8 บาท เลยให้ไป 20 บอกว่ามีแค่นี้แหละ (จริงๆนี่)

"ขออีกซัก 20 ได้มั้ย"

"หนูมีแค่นี้อ่ะค่ะ"

พร้อมกับสำรวจตัวเอง หิ้วถุงทอปส์ถุงเบ้อเร่อ แต่งตัวก็ดีอยู่(ก็ออกจากบ้านอ้ะ) เค้าจะเชื่อตูมั้ยว้า

ก็เดินออกมา พร้อมกับคิดไปตลอดทางกลับบ้าน

เค้าจะหาว่าเรามีเงินแล้วงกมั้ย เค้าจะเชื่อเรามั้ย ก็เรามีแค่นั้นจริงๆนี่ ถ้ามีก็จะให้นะ กลับบ้านไปเอาเงินมาให้เค้าดีมั้ย ไปเอาขนมให้เด็กคนนั้นดีมั้ย ซื้ออะไรให้เค้ากินดีมั้ย ฯลฯ

ว่าแล้วก็กลับเข้าบ้าน พร้อมกับที่เพิ่งได้ยินหลังจากที่ไม่ได้ยินมานาน

วี้วี้วี้วี้วี้วี้วี้ๆๆๆๆ วี้วี้วี้วี้ๆๆ วี้วี้วี้ๆ วี้วี้  วี้     วี้           วี้                        วี้ ~~

มันดังมาต้อนรับทันทีที่เดินเข้าบ้าน ทำให้รู้ว่า ไม่มีที่ไหนเหมือนบ้านเราจริงๆ

เตาอบ

อย่างว่า ได้เตาอบมาตอนวันเกิด ด้วยความอยากได้มานานนนนนนมากแล้ว + ความเห่อ ก็ได้ใช้ซะเกือบทุกวัน

แต่แล้ว ก็ไม่มีใครไว้ใจให้ทำเองตั้งแต่ ร่อนแป้ง ตวงส่วนผสม ฯลฯ ไม่ว่าสูตรมันจะน่าเชื่อถือแค่ไหน

ก็เลยได้แต่ทำอะไรที่มัน instant มาแล้วทั้งนั้น เออ มันอร่อย มันง่าย แต่มันไม่ภูมิใจ

ไม่ได้อยากกินซะหน่อย อยากทำ แค่ตอกไข่ ใส่นมน่ะมันไม่ได้ทำให้หายอยากซะหน่อย

"ถ้าล่มมันเสียของ"

=[]="!!! นี่เราไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรอ เฮอะ ซื้อมาทำเองก็ได้

หลังจากทำมัฟฟินแบบโคตรง่ายแต่อย่างน้อยก็ทำเองจริงๆมันก็ออกมาดูดี+มีคนชม(แผนสุดรัก)ว่าอร่อยกว่าแบบinstantที่เคยทำอีก ก็รี่ไปหาผงโกโก้+ชอคชิพ(แพงโคตร)มาเล่น

ยังไม่ได้ทำหรอก เพิ่งจัดการinstantคุกกี้ ยี่ห้ออะไรเบ็ตตี้ๆไปตะกี๊ เป็น instant bakery ห่อสุดท้ายของบ้าน

หึ แล้วมัฟฟินพวกนั้นก็หมดก่อนที่คนที่ไม่ไว้ใจให้ทำเองจะรู้ว่ามันเคยเกิดขึ้นบนโลกด้วยซ้ำ

อยากทำอีก อยากทำเยอะๆ อยากทำให้คนอื่นๆกิน..

มีคนที่อยากให้กินเยอะแยะ หรือให้ว่ากันตามจริง มีอยู่สองสามคน

หนึ่งในนั้นอยู่ในซอยหลังบ้าน หลังจากที่มาคิดดูก็ตกใจว่าเราอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง..

แล้วก็ตั้งใจว่าซักวันนึงจะเดินเอาขนมที่เพิ่งทำเสร็จเดินไปส่งให้ถึงบ้าน

ซักวันนึง..

น้องหมา

ช่วงนี้สนิทกับน้องหมา รู้สึกเอ็นดูมันเป็นพิเศษหลังจากที่ไม่ได้สนใจมันมานาน

อย่างที่รู้กัน ว่ามีหมาสองตัว จุดน้อย(ลัคกี้)กะจุดเยอะ(สป็อต)

พักนี้ลัคกี้มันเริ่มเลวมากขึ้น หน้าไหว้หลังหลอก แล้วก็กัดเจ้าสป็อตจะเป็นแผลไปหลายเวลาสป็อตได้ดีเกินหน้ามัน

สป็อตมันก็โง๊โง่ ปล่อยให้มันกัด ไม่สู้เค้าบ้างเล้ย

เลยสงสารมัน เลยทำดีกับมันมากหน่อย ลูบหัวบ่อยขึ้น ยิ้มให้มัน ว่างๆก็ไปเล่นกับมัน

หมามันเป็นสัตว์ แต่มันก็ฉลาดนะ มันรู้ แล้วมันก็มีหัวใจด้วย

ดุมันมันก็เสียใจนะ ตีมันมันก็เจ็บ ขนาดตีตัวนึง อีกตัวมันยังออกมาช่วยเลย (ด้วยการแฮ่ใส่คนตี ..คนตีก็แฮ่กลับ)

คราวที่ทำบราวนี่(instant) ก็เหลือน้ำๆชอคโกแลตก้นหม้อที่หยอดใส่พิมพ์ไม่หมด ก็เอานิ้วจิ้มกินกับหมาๆ รู้สึกเอ็นดูพวกมันเวลาเราเอานิ้วกวาดให้มันเลีย มันก็งับๆเลียๆเบาๆ กลัวเราเจ็บ น่ารักจริงจริ๊ง

เวลาเบื่อจนต้องออกไปนั่งสงบจิตสงบใจฟังแว่วเสียงเรไรข้างนอกก็ได้สป็อตนั่ง(นอน)เป็นเพื่อน

พักหลังๆนี้ คนแรกที่ได้กินขนมทีเพิ่งออกจากเตาก็สป็อตนี่แหละ แบ่งกันคนละครึ่งชิ้น หรือไม่ ชุดไหนที่มันออกมาเละๆ หน้าตาไม่ดี ก็แยกอันที่หน้าตาดีๆออกมา แล้วมานั่งกินอันที่เละๆ ไม่สวยกับสป็อต มีความสุข มีคนนั่งกินเป็นเพื่อน แถมดูหน้าตามีความสุขแล้วก็เต็มใจกินขนมของเรา

หมามันน่าคบกว่าคนอีกนะ ตรงไปตรงมา จริงใจ ไม่เฟ้ค เอาคือเอา ไม่เอาคือไม่เอา ไม่ต้องพูดมากด้วย แค่นั่งเฉยๆเงียบๆ ลูบหัว เกาหูเกาหาง แค่นี้มันก็พอใจ

ส้วมตัน

ส้วมตันเป็นปัญหาในครัวเรือนที่อยู่กึ่งๆกันระหว่างไกลตัวสุดกู่กับใกล้ตัวสุดเอื้อม

ส้วมที่บ้านถือเป็นส้วมระดับมาตรฐานโลก ระบบหมุนเวียนสุดยอด ไม่มีปัญหาแม้จะไม่ได้ทำอะไรกับมันเลยมานับสิบปี

แต่แล้ว เมื่อสามสี่วันก่อน มันเกิดพยศขึ้นมา

มันคงจะน้อยใจที่ไม่ได้รับความสนใจมานานจึงเกิดอยากเรียกร้องความสนใจขึ้นมา

มีบุคคลนิรนามหย่อนทิชชู่ลงไปในส้วมเยอะไปนิด ทำให้คุณน้องส้วมเกิดอาการอาหารติดคอ

การอาศัยอยู่กับส้วมที่ตันเป็นเวลาแค่สองสามวันเป็นอะไรที่ทรมานคนอยู่ยิ่งนัก

ทันทีที่ส้วมตัน เราจึงประชุมกันในครอบครัวว่าควรจะทำอย่างไร

และด้วยตอนนั้นกำลังเป็นผู้ที่ใช้คอม จึงได้รับมอบหมายให้หาข้อมูล

How to แก้ส้วมตัน !!?

ทีแรก มาคิดดูเล่นๆ สิ่งที่อุดส้วมอยู่คือก้อนทิชชู่

ทิชชู่ทำมาจากเยื่อไม้ งั้นมันก็เป็นไฟเบอร์ เป็น cellulose

เออ งั้นถ้าอยากให้มันหายไปก็ต้องใช้ cellulase

หาจากไหนล่ะ?

กระเพาะวัว กระเพาะควาย

เออ คงจะหาได้หรอกเนอะ

เอาล่ะ เพื่อความอยู่รอดของประชาชี เราจึงสอบถามคุณกูเกิ้ล

ได้ความว่าอย่างแรกที่คุณควรลองคือ ใช้ที่สูบส้วม plunger "กด"ขึ้นๆลงๆด้วยความใจเย็น มันอาจจะใช้"อย่างน้อย" 10-30 ทีในการแก้ปัญหา

บางที่เค้าก็ว่าให้ใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่า snake เป็นแท่งเหล็กงอมีไว้แก้ปัญหาส้วนตัน จัดการ"แยง"ลงไปในคุณน้องส้วม

เนื่องจากที่บ้านไม่มีทั้ง plunger ทั้ง snake เราจึงมาถึงวิธีอีกวิธีหนึ่ง..

ให้สวมถุงขยะสีดำๆให้ถึงหัวไหล่แล้วจัดการ "ล้วง" คุณส้วมของคุณซะ จากนั้นดึงตัวการที่ทำให้คุณส้วมตันออกมา

หลังจากที่นำญัตติทั้งหมดเข้าเสนอกับที่ประชุม(ที่ครบองค์ประชุม) ทางที่ประชุมจึงลงมติที่

"ปิดมันไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยว่ากัน"

อืม..

ก็นั่นแหละ มันลำบาก

อาจจะเป็นปัญหาปกติ ธรรมดาสำหรับคนทั่วไป แต่มันเป็นปัญหาใหญ่มากเลยนะสำหรับคนที่ประสบมัน

หลังจากนั้นสองสามวัน พี่แด๊ด ฮีโร่ของเราก็กลับมาจากที่ทำงานพร้อมกับ..

โซดาไฟ หรือ NaOH sodium hydroxide

แล้วเทมันลงไปในน้องส้วมทั้งถุงเลย จากนั้นก็ให้ปิดมันทิ้งไว้สองวัน พอเปิดมาคุณส้วมก็หายตัน

วู้ว ไม่เคยรู้ว่าโซดาไฟใช้ทำอะไรในครัวเรือน เพิ่งมารู้วันนี้

"โซดาไฟมีไว้แก้ปัญหาส้วมตัน" นี่เอง

ว่าแล้วก็นึกถึงวิชาเคมีที่เรียนมาทั้งปีนี้

สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในหัวคือ

สารในหัวหอมที่ทำให้คุณร้องไห้คือ 1-propane thiol หรือ CH₃-CH₂-CH₂-SH

และในกระเทียมก็มี 2-propene-1-thiol หรือ CH₂=CH-CH₂-SH

นั่นล่ะ สิ่งที่ข้าพเจ้าได้จากเคมีม.5

NC-17

แน่นอน หากคุณเบื่อ ไม่มีอะไรทำ การอ่านฟิคเป็นกิจกรรมหนึ่งที่กินเวลา + อารมณ์บ่จอยของคุณได้เป็นอย่างดี

และหากคุณอารมณ์ไม่ดีมากๆ หรือเบื่อ เซ็งสุดๆ อะไรก็บิ๊วอารมณ์คุณไม่ขึ้น ฟิคที่คุณอยากอ่านต้องไม่ใช่อะไรใสๆแน่ๆ

เมื่อไหร่กันที่คุณเริ่มเสาะแสวงหาอะไรที่เด็กดีไม่ควรเข้า หรือคลิกทันทีที่เห็อะไรประมาณ "ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18" ?

มันไม่ใช่ตอนที่คุณอายุ 18 แล้วแน่ๆ จริงมั้ย ?

คุณก็จะคิดว่า "ถึงอายุชั้นจะไม่ถึง แต่ชั้นอยากอ่าน หึหึหึ.."

แล้วคุณเคยนึกภาพวันที่คุณบรรลุนิติภาวะพอที่จะอ่านฟิคพวกนี้แล้วหรือไม่ ?

หากคุณได้เข้าไปอ่านฟิคที่จั่วหัวไว้ว่า "17+/18+/20+..." คุณจะรู้สึกเหมือนคุณได้แหกกฏ และอิ่มเอมกับความรู้สึกนั้นในใจ

(หรือตูเป็นคนเดียว?)

หากแต่วันนี้ คุณได้เข้าไปอ่านฟิคจั่วหัว "NC-17" ด้วยความรู้สึกเหมือนเดิม แล้วค่อยๆซึมซับความรู้ใหม่อย่างช้าๆ..

"มึงอายุถึงแล้วนะ"

=[]= !!!!?

สองสามวันที่ไล่เสิร์ชหาฟิควายด้วยคีย์เวิร์ด "Y NC" ด้วยความกระหาย

แล้วเพิ่งมาเห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้าว่า "ฉันก็อายุ17"

euphoria เล็กๆที่เกิดขึ้นเมื่อได้สัมผัสอะไรที่เกินอายุตัวเองได้ดับวูบลงไป

ต่อไปฉันต้องหาอะไรที่มัน NC-22 แล้วสินะ..

Dark Zone

นานมาแล้ว นานก่อนที่ฉันจะอายุ 17..

ฉันเคยตะบี้ตะบันหาทางเข้าดาร์คโซนของลุงวูฟแห่งCJRที่โฆษณาไว้ว่าเป็นแหล่งรวมฟิคที่ไม่เหมาะสำหรับเด็ก

แต่แล้วฉันก็หาทางเข้าไม่เจอ และล้มเลิกไป..

จนเมื่อฉันอายุ 17..

ฉันก็ได้พบหนทางเข้าสู่หน้านี้ หน้าดาร์คโซน !!!

อ่านแล้วก็คิดถึงความหลัง ฉันค่อยๆซึมซับความรู้สึกเก่าๆยามได้อ่านฟิคที่มี4หนุ่มหล่อมากัดกัน

ทำให้รู้ว่าพวกนายไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังฮา น่ารัก ได้เหมือนกับครั้งเก่าที่เคยอ่าน แม้มันจะนานมากแล้ว

และแล้วก็ได้สำนึกเมื่อครั้งที่พิมพ์ประโยคที่แล้วเสร็จ

..ตูอายุเท่ากับพวกมัน..

..

.

.

.

..

..

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

=[]= !!!!!!!!!!!

.

ว่าแล้วก็นึกถึงฟิคทั้งหลายแหล่ที่เข้าไปดื่มด่ำในดาร์คโซน

แล้วย้อนมาดูตัวเอง

/me หัวเราะแบบซาโตโกะ

------------------------------------------------------------------------------

ขอโทษ*

ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

ขอโทษจริงๆ

ทำผิดไปเยอะ เยอะเหลือเกิน

หลายอย่างที่ไม่น่าให้อภัย

ขอโทษ

คำพูดหลายคำที่ทำให้เสียใจ

ขอโทษ

ผิดมาหลายครั้ง

แต่ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ถึงจะเจ็บแค่ไหนก็คือไม่ได้

ไม่อยากให้เสียใจ

แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะทำให้รู้ว่ารับรู้ว่าเสียใจ

ขอโทษ

   พยายามอยู่

   รอแป๊ปนึง

..

.

..

...ขอโทษ..

ps. อัพยาวดีเนอะ

ps.2 นอนไม่หลับ

ps.3 เน็ตห่วย

ps.4 รักทุกคน

-ดร.ปิมระวี

edit @ 6 Mar 2008 18:33:26 by ¡¡¡SusPenSioN!!!